Πνιγμένος από οργή

Καθόταν στο δωμάτιό του και έπαιζε Play Station. Ξαφνικά ένας περίεργος θόρυβος ακούστηκε απ' έξω. Δεν έδωσε σημασία. Σε μια συνοικία σαν κι αυτή οι φασαρίες αποτελούσαν σύνηθες φαινόμενο. Σε λίγο άκουσε κραυγές. Πριν προλάβει να σταματήσει το παιχνίδι και να σηκωθεί άκουσε την εξώθυρα του σπιτιού του να τρίζει. Βγήκε κι αυτός από πίσω της και στάθηκε στο κατώφλι. Μπουλούκι κόσμου στεκόταν στη μέση του δρόμου. Σιωπή... η φωνή μόνο μιας γυναίκας ακουγόταν, κάτι σαν μοιρολόγι. Οι υπόλοιποι άφωνοι, με μια έκφραση έκπληξης στα πρόσωπά τους. Προχώρησε λίγο προς το μέρος τους. Αυτή η φωνή όμως μοιάζει γνώριμη... αυτή η φωνή ήταν της μάνας του. Ήταν τόσο αλλοιωμένη που με δυσκολία την κατάλαβε. Πλησίασε ένα βήμα ακόμα, βήμα αργό, τρομαγμένο, αδυνατούσε ο νους του να πάει οπουδήποτε. Μια λίμνη αίματος, ένας άντρας, ο πατέρας του... πνιγμένος όχι μόνο από τα χρέη πια αλλά και από την οργή του ίδιου του του γιου για την τόση του δειλία.

Η σκιά μου κι εγώ

Στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό συνάντησα τη σκιά μου… ξαφνικά χάρηκα που είδα αυτήν τη γνώριμη φυσιογνωμία μέσα στην πλήξη μου! Άρχισα να την ακολουθώ κι αυτή με τη σειρά της να ψηλώνει, μετά να κονταίνει, μετά να χοντραίνει και να αδυνατίζει… λες και με κορόιδευε! Μετά έγινε βιαστική, για μια στιγμή μου φαίνεται πως έτρεχα να την προλάβω. Την άφησα να προχωράει μόνη της. Βαρέθηκα να τρέχω, όλη μέρα τρέχω. Απογοητεύτηκα όταν με άφησε πίσω της, μαζί της χάθηκε και η παιχνιδιάρικη διάθεσή μου. Αργότερα διάβασα για λίγο στο κρεβάτι, αποκοιμήθηκα με το πατζούρι ανοιχτό και το φως αναμμένο. Άνοιξα τα μάτια μου και στην αγκαλιά μου είχα ακόμη το βιβλίο. Ωχ, τι είναι αυτό στον τοίχο;

Παράσταση για έναν

Ένιωσα την ανάγκη να είμαι το κέντρο του κόσμου για μια ημέρα. Να με ακούσουν όλοι όπως κάνω κι εγώ. Να είναι εκεί για μένα εκατό τοις εκατό και να είναι μόνο για το εδώ και το τώρα. Χωρίς εγωισμούς και χωρίς να προσπαθούν να βρουν κοινά μεταξύ αυτών που λέω και των δικών τους εμπειριών. Ήθελα απλά να μιλώ, να μιλώ αδιάκοπα... δίχως συμπρωταγωνιστή στο προσωπικό μου παραλήρημα. Να έχω τον πρωταγωνιστικό ρόλο, τον συμπρωταγωνιστικό, να παίζω τον κομπάρσο. Όλα εγώ, μονάχα για μια μέρα...

Το δέσιμο

Λένε πως ο τόπος που γεννήθηκες είναι και αυτός που σε κερδίζει, αυτός που κρατά την καρδιά σου δέσμιά του και αυτός στον οποίο μια μέρα θα αποφασίσεις να επιστρέψεις.
Εσύ δε γεννήθηκες εκεί, από εκεί όμως κατάγεσαι και πήγαινες από μικρός τις γιορτές, σε γάμους, κηδείες, βαφτίσια, τα καλοκαίρια έπαιζες σκούπα-χόκεϋ με τα ξαδέρφια σου. Δεν ξεχώριζες ευχάριστο ή δυσάρεστο ακόμη τότε, απλά ακολουθούσες. Ποτέ όμως δε σκέφτηκες πως η αμυγδαλιά θα είναι το αγαπημένο σου δέντρο, ούτε βέβαια ότι η ελιά θα είναι για σένα ο ωραιότερος καρπός. Δεν πήγαινε το μυαλό σου πως ο λεβέντης παππούς του Νικόλα και του Χρήστου που κάποτε σου έφερνε ένα πιάτο κατσικίσιο ψωμοτύρι που καταβρόχθιζες στο λεπτό, θα είναι τώρα ένα γεροντάκι διπλωμένο στα δύο που σου ραγίζει την καρδιά να το βλέπεις. Δε φανταζόσουν ποτέ ότι η γιαγιά σου δε θα έχει πια το κουράγιο να μαζέψει τα χόρτα στο περιβόλι, ούτε ότι το κοτέτσι θα είναι κάποτε άδειο γιατί ακόμη και ο κόκορας γέρασε.
Ήρθες περπατώντας από την Άγια Λιόσα το μεσημέρι για να σκεφτείς και να χαζέψεις την ανοιξιάτικη φύση και τον περίφημο καταρράκτη που πάντοτε θαύμαζες. Την τελευταία φορά που το έκανες ήσουν γύρω στα δέκα και το έκανες γιατί ήθελες παγωτό από το μοναδικό καφενείο που ήταν εκεί πάνω. Αυτή τη φορά δε σε ένοιαζε που θα έπρεπε να αρχίσεις και πάλι τα χάπια για την αλλεργία γιατί οι ανθισμένες αμυγδαλιές και τα ζουμπούλια σου κρατούσαν συντροφιά, όπως και τα χαρτομάντιλα σου.
Ένιωθες χαρούμενος γιατί ήσουν στον τόπο σου.

Τι στο καλό;

Προσπαθώ να καταλάβω τι στο καλό μας έχουν περάσει και μας κοροιδεύουν μέσα στα μούτρα μας... Αρχικά απορώ και θεωρώ πως μας έχουν για βλάκες που νομίζουν ότι όλες αυτές οι διαφημιστικές καμπάνιες δε φτάνουν απλά στα αυτιά μας αλλά μας επηρεάζουν κιόλας! Δε θέλει όμως πολλή σκέψη, με απλή παρατήρηση κατάφερα να βγάλω τα συμπεράσματά μου. Δε μας περνάνε τυχαία για κορόιδα γιατί πολύ απλά είμαστε κορόιδα. Μας πλασάρουν ένα υπέροχο κατάμαυρο, γυαλιστερό αυτοκίνητο με όλα τα κομφόρ μέσα. Ραδιόφωνο, κλιματιστικό, τηλεόραση στα πίσω καθίσματα και στο ταμπλό, θήκη για τον καφέ, τασάκι, θερμαινόμενα καθίσματα. Ευτυχώς, μιας που το αυτοκίνητο έχει γίνει το δεύτερο σπίτι μας. Πάλι καλά που τα έχουν κάνει και ψηλά γιατί δε θα ανεχόμουν να βγαίνουν από πάνω μου όλοι αυτοί οι κακομοίρηδες που πάνε στην άλλη άκρη της πόλης με το λεωφορείο στιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Τι τέλεια που έχω εδώ μέσα την άνεση μου, ολομόναχος όπως είμαι κι ας φτάσω του χρόνου σπίτι μου, κι ας συνενοούμαι με το Νίκο με post it. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερα, θα μπορούσα να χάνω την αγαπημένη μου σειρά αλλά χάρη στο υπεραυτοκίνητό μου, το οποίο έχει γίνει πλέον γκρι από τη σκόνη και το καυσαέριο, θα τη δω τελικά. Και αυτήν και πολλές άλλες. Πάλι καλά που υπάρχει και το bluetooth, το είχα ξεχάσει. ΕΥΤΥΧΩΣ!

Τύχη μέσα στην ατυχία!

Ξύπνησα και άρχισα να ετοιμάζομαι. Άλλο ένα γραφείο γεμάτο χαρτιά και εκκρεμότητες με περίμενε έτοιμο να κατασπαράξει τις όποιες θετικές σκέψεις μου είχαν απομείνει.Έφυγα από το σπίτι βιαστικά, αφήνωντας πίσω το ζεστό κρεβάτι μου και ξεχνώντας για μια ακόμη φορά να πιω το χάπι του θυροειδή.
Πηγαίνοντας προς τη στάση έβλεπα το λεωφορείο να απομακρύνεται... Η πρώτη βρισιά βγήκε από τα χείλη μου νωρίς νωρίς σήμερα και μάλιστα καθόλου δειλά. Αποφάσισα να τραβήξω το δρόμο προς την παραλία, πιστεύωντας πως το 904 θα περάσει γρηγορότερα από αυτό που νωρίτερα με άφησε πίσω του. Η δεύτερη βρισιά δεν άργησε να ξυπνήσει. Το λεωφορείο ξεμάκραινε καθώς κατέβαινα την κατηφόρα.
Μόλις βγήκα στην παραλία κατάλαβα ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο, ότι δεν υπάρχει λόγος να βιάζομαι, ότι τα μικρά πράγματα είναι αυτά που μετράνε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο στη ζωή μας, ότι λίγα λεπτά ατενίσματος του ουρανού έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία από το να φτάσεις στο γραφείο στην ώρα σου!!!
Ιδού η ανταμοιβή μου...

Ο παράγοντας τύχη

Τα πιο συναρπαστικά πράγματα στη ζωή γίνονται τυχαία...

Οι φίλοι

Εξοπλίστηκα, λοιπόν, με την πιο γλυκειά διάθεση και βγήκα μια βόλτα να απολαύσω το βραδυνό ουρανό.

Πολλά στολίδια, πολλά φώτα... δυο όμως ψυχές μονάχα. Φίλοι του ερωτευμένου, του μεθυσμένου, του μπερδεμένου... ένας σκύλος και το φεγγάρι!

Παράδεισος...

Παράδεισος δεν είναι το μέρος που πηγαίνει η ψυχή όταν το σώμα χάνεται. Άλλωστε αν υπάρχει, οι μόνοι που αξίζουν να είναι εκεί είναι τα παιδιά.
Παράδεισος είναι το μέρος, όπου δεν έχει επέμβει ανθρώπινο χέρι για να το αλλάξει, μέρος αγνό!
Παράδεισος είναι το μέρος, όπου ο νους πετάει όλα τα ανούσια και κρατά μόνο τη φαντασία, μέρος μαγικό!
Παράδεισος είναι μέρος διαφορετικό για τον καθένα...

Συννεφιασμένο φθινοπωρινό μεσημέρι...

Κάθε φορά που το μυαλό γεμίζει σκέψεις, ο καθένας μας βρίσκει το δικό του καταφύγιο!
Το αεράκι που φυσάει καθαρίζει το μυαλό, οι αχτίδες του ήλιου που ξεπροβάλουν δειλά δειλά πίσω από τα γκρίζα σύννεφα και τα κύματα με τη δυναμική τους σου δίνουν κουράγιο να συνεχίσεις...

Φθινόπωρο

Φίλε, του φθινοπώρου ήρθεν η Ώρα

στην πόρτα μου έξω. Κίτρινο φορεί

στεφάνι από μυρτιά. Στα νικηφόρα

χέρια της μια κιθάρα θλιβερή,

Κιθάρα παλαιική που κλει πληθώρα

μέσα της ήχους και ήχους. Ιερή

κοιτίδα. Κάθε πόνος, κάθε γνώρα

που ήταν γλυκιά και γίνηκε πικρή,

Ήχος μεσ' στην καρδιά της αποστάζει.

Φίλε, του φθινοπώρου η Ώρα εκεί

στην πόρτα μου ήρθε δίχως να διστάζη

Και το κιθάρισμά της πότε πότε

σα νάτανε η φωνή σου η μυστική

τους στίχους σου που μου τραγούδαες τότε.

Μαρία Πολυδούρη, Αφιέρωση