Ροβιές, κοχύλι

Δραματική Σχολή

Αστερόσκονη

Άπτερος Νίκη

43,3

Ξύλο, σίδερο, μπογιά

Πύργος

Κληρονομιά από αναμνήσεις

Ξαφνιάζομαι! Έχω την αίσθηση ότι είμαι μέσα, πολλά χρόνια πίσω. Βλέπω τον παππού να παλεύει με τα κούτσουρα, κι αυτά με τη σειρά τους να δίνουν τη δική τους μάχη με τις φλόγες δίχως να μπορούν να σωθούν ποτέ. Οι φλόγες σαν γλώσσες τα γλείφουν απαλά ώσπου αυτά να γίνουν στάχτη και μέχρις ότου χαθεί κι αυτή. Κληρονομιά που η εγκατάλειψη δε με αφήνει να απολαύσω και χάνομαι στις σκέψεις μου κληρονομώντας μόνο τις αναμνήσεις καθώς μόνο το τζάκι και ότι έχει απομείνει από την ξύλινη πιατοθήκη της γιαγιάς μένουν όρθια σε αυτό που έτρεφε την παιδική ψυχή μου.

Το φως μου

Olive boy

Ακόμη ένα απόγευμα

Γιάννενα

Αμοργός

Gelato Italiano

Χωριάτικο άρωμα

Γκάζι

Κέντρο στην άκρη

Αντίο

Το μηχάνημα τεχνικής υποστήριξης έγινε η ελπίδα μου. Δεν ήθελα με τίποτα να φύγω, ήθελα να μείνω απ’ έξω κι ας μην είχα απολύτως καμία οπτική επαφή μαζί σου. Δεν ήθελα να χάσω τον τελευταίο παλμό της καρδιάς σου. Ακόμα κι όταν η εφημερία τελείωσε κι όλοι είχαν πια φύγει, περίμενα υπομονετικά παρακολουθώντας τη συχνότητα των χτύπων και κάθε φορά που έκαναν κάποια παύση, έτσι κοβόταν κι η αναπνοή μου. Μόλις επέστρεφε ο σφυγμός, τότε επέστρεφε κι εκείνη, ανακουφισμένη κάπως που η καρδιά σου χτυπούσε ακόμη. Ο τομέας των επειγόντων περιστατικών έκλεισε, μεταφέρθηκες σε άλλον όροφο, σε δικό σου δωμάτιο, για να φύγεις ήσυχα… είπε ο γιατρός μιας που δεν υπήρχε ελπίδα ανάκαμψης. Το μηχάνημα έπαψε να μου δίνει κουράγιο, δε με ένοιαζε τι έλεγε ο γιατρός, το μηχάνημα ήταν και των δυο μας το στήριγμα· όμως μέχρι τη στιγμή που όλοι ξεσπάσαμε σε κλάματα.

Μια μπάλα Αθήνα, παρακαλώ!

Σχεδόν σιχαίνομαι το καλοκαίρι. Πόσο μάλλον το φετινό που οι μέρες της άδειάς μου πλησιάζουν απειλητικά σε αριθμό τους βαθμούς της θερμοκρασίας της Μόσχας το καταχείμωνο. Η ζέστη είναι ανυπόφορη και από τα βαγόνια του μετρό αναδύεται ένα άρωμα πιο ευωδιαστό από οποιοδήποτε άλλο! Βγαίνοντας, η παχιά από το καυσαέριο ατμόσφαιρα μοιάζει βαθιά ανάσα. Ένας τουρίστας δίπλα μου εξυμνεί την Αθήνα σε κάποιον στο κινητό του τηλέφωνο. Μα την Αθήνα; Την Αθήνα που περισσότεροι από 2 εκατομμύρια άνθρωποι αγανακτούν καθημερινά και αναθεματίζουν την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκαν σε αυτήν την πόλη με τους υπόλοιπους 4 εκατομμύρια κατοίκους της και αυτός χαίρεται; Αναρωτιέμαι αν θα σκέφτονταν το ίδιο οι Ρωμαίοι αν καταλάβαιναν τι έλεγα για την πόλη τους, τότε που πλημμυρισμένη από χαρά περιέγραφα τη Via Veneto και τη Fontana Di Trevi.

Ο κόσμος βγαίνει πιο πολύ αυτές τις ημέρες. Οι πλατείες γεμίζουν πλανόδιους πωλητές και ανθρώπους που χαζεύουν ενώ σπανίως αγοράζουν κάτι. Ζευγάρια σουλατσάρουν χέρι χέρι στους πεζοδρόμους και συναυλίες δίνουν και παίρνουν. Παππούδες βγάζουν βόλτα τα εγγόνια τους κι έτσι τα βράδια γίνονται μονομιάς πιο γλυκά, σαν το αγαπημένο μου παγωτό χωνάκι.

Piazza Navona, το στέκι των καλλιτεχνών

Άντε μπαμπά!

Μπουφ!

Μπλε

Η Κυριακή της εγκατάλειψης

Το αστεράκι της σοφίτας

Κάθε μέρα φωνές και υποδείξεις, είχαν ξεχάσει ότι δεν είχε φτάσει ούτε τα 10. Τον αντιμετώπιζαν σαν τον ενήλικο πλέον άνδρα που έπρεπε να αναλάβει τις ευθύνες του τόσο μέσα στο σπίτι όσο και έξω από αυτό, είτε στρώνοντας τα κρεβάτια και ετοιμάζοντας το πρωινό, είτε φροντίζοντας για την άρτια επιστροφή του κατά μερικά χρόνια νεότερου αδερφού του από το νηπιαγωγείο.

Τα απογεύματά του τα αφιέρωνε στη μελέτη, δεν ήθελε να προστεθεί το όνομά του στη λίστα με τους μελλοντικούς αιώνιους εργάτες όπως ήταν οι γονείς του, οι γονείς των φίλων του και όπως άλλωστε ήταν οι περισσότεροι μεγάλοι στην πόλη του.

Οι μόνες ώρες που του ανήκαν ήταν μετά τις οχτώ το βράδυ, όπου ο αδερφός του κοιμόταν και οι γονείς του καθηλώνονταν πλέον μπροστά στην τετράγωνη οθόνη, κοιτώντας τη σαν υπνοτισμένοι μέχρις ότου αποκοιμηθούν.

Κλειδωνόταν τότε στο μικρό δωμάτιο στη σοφίτα, μιας που ο μικρός ήταν πλέον αρμοδιότητα της μητέρας, και κολλούσε το μικροσκοπικό του προσωπάκι στο τζάμι. Του άρεσε να σχεδιάζει πάνω στα θολά από τα χνώτα του τζάμια. Αν ήταν τυχερός και δεν είχε συννεφιά έβλεπε και τα αστέρια και αν έπεφτε και κανένα... τότε κατενθουσιαζόταν. Έμενε ακίνητος για ώρες και ονειρευόταν ποιος ξέρει τι...

Pure Morning

Παρίσι

Η βασίλισσα του κόσμου μου

Ήρθα να σε δω μετά από μήνες. Όχι τόσο επειδή το ήθελα αλλά επειδή αν το καθυστερούσα λίγο ακόμη νομίζω δε θα ερχόμουν ποτέ πια. Ήσουν ίδια όπως πάντα, καθισμένη στην ίδια πολυθρόνα, με τα ίδια ρούχα και τον ίδιο κότσο στα μαλλιά, ίδιες ιδέες και αντιλήψεις… μα βέβαια, δεν τα έχεις αλλάξει τόσα χρόνια γιατί να τα αλλάξεις τώρα;
Είχα σχεδόν ξεχάσει πόσα πράγματα μπορεί να πάρει κανείς από σένα, τόσο από τις γνώσεις σου από τα πολυάριθμα βιβλία που έχεις διαβάσει όσο και από τα βιώματά σου. Θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιώντας απλές λέξεις σχεδιάζεις τους πιο ωραίους πίνακες, τους οποίους στη συνέχεια δωρίζεις στους συνομιλητές σου κάνοντας τις αναμνήσεις σου να μένουν ανεξίτηλες και στο δικό τους νου.
Σε κοιτάζω από την πόρτα φεύγοντας, κουνώντας σου το χέρι για αποχαιρετισμό και η εικόνα σου είναι πιο λαμπερή από κάθε άλλη φορά. Η πολυθρόνα είναι ο θρόνος σου, το σαλόνι η αυλή σου, νοσοκόμοι και γιατροί οι αυλικοί σου κι εμείς απλά οι γελωτοποιοί σου.

Το χαμόγελο της Αιώρας

Drive me to the moon

Υποταγμένος στα όνειρά του

Με άριστα το 10

Πόσες ανασφάλειες μπορούν να χωρέσουν σ' ένα νου; Από το 1 έως το 10, σοβαρά! Να 'ναι 1, 2 ή μήπως 7; Κι αν υποθέσουμε ότι ο νους είναι γένους θηλυκού το νούμερο αγγίζει το 10 ή είναι η ιδέα μου; Και τι μορφή να έχει η ανασφάλεια; Μάλλον σαν σκιά θα είναι. Όχι, όχι! Θα 'ναι μια ψιλόλιγνη ασχημομούρικη μορφή που μοιάζει απελπιστικά στον φιλόλογο που πάντα έτρεμα όταν ακόμη πήγαινα σχολείο. Κι όσο το διαγώνισμα θα πλησιάζει, τόσο θα δυναμώνει η ματιά του και θα μεγαλώνει η μύτη του ώσπου θα θυμίζει πιο πολύ πια τον Πινόκιο, με την τεράστια μύτη του να πλησιάζει απειλητικά το μάτι μου, έτοιμη να μου το βγάλει.

Ο καλύτερός μου... αδερφός

Ήταν ο καλύτερος αδερφός που θα μπορούσε να έχει ο Χάρης σαν μοναχοπαίδι. Από μικροί ήταν ολημερίς μαζί, πολλές φορές χάνονταν ως αργά στην παραλία… τους άρεσε να ψαρεύουν οι δυο τους και να μιλάνε με τις ώρες. Ο Ηλίας ήταν ο πιο αστείος, τα κορίτσια πάντα διάλεγαν εκείνον αν και ο Χάρης ήταν πιο όμορφος. Τρελαίνονταν να τους αραδιάζουν τρομακτικές ιστορίες για να έχουν άλλοθι να τα αγκαλιάσουν.. Μια φορά όμως χρειάστηκε να κάνει πίσω , ήταν εκείνη η πανέμορφη κοπέλα… ήταν και οι δύο το ίδιο παθιασμένοι μαζί της! Τελικά, επέλεξαν να την αγνοήσουν κι ας τη σκέφτονται ακόμη καμιά φορά, κρυφά ο ένας από τον άλλο, σαν τον ανεκπλήρωτο έρωτα που θα μπορούσε να τους έχει αλλάξει τη ζωή.
Ήρθε μια μέρα που ο Χάρης αποφάσισε ότι δεν του αρκεί πια το νησί, ότι είναι φτιαγμένος για μεγαλύτερα πράγματα κι ότι η ζωή είναι στις μεγαλουπόλεις. Ήταν η πρώτη φορά που ο Ηλίας επέλεξε να μην τον ακολουθήσει.
Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι αν τον άφησε πίσω, καμιά φορά ψαρεύει ακόμη μαζί του.

Μαμά μου!

Περπατούσε για ώρα ώσπου να φτάσει στο σπίτι. Ανέβηκε τις σκάλες αγκομαχώντας, το ταχύ βήμα της είχε προκαλέσει καρδιοχτύπι και το ασανσέρ ήταν για ακόμη μια φορά χαλασμένο. Στο χαλάκι της εξώπορτας έβγαλε τα παπούτσια της, όχι τόσο για να μη χαλάσει το παρκέ της μαμάς της αλλά γιατί είχε αργήσει και… όπως και να ‘χει και για τα δύο θα ήταν υποχρεωμένη να ακούει τη γκρίνια της. Γύρισε υπομονετικά το κλειδί και άνοιξε την πόρτα, αυτή η στιγμή της φάνηκε ατελείωτη. Περπατώντας στις μύτες έφτασε έξω από το δωμάτιο. Της είχαν κάνει σαμποτάζ, κάποιος είχε κλείσει την πόρτα. Είχε αποφασίσει να μην πάει στην τουαλέτα ακόμα κι αν έσκαγε η φούσκα της από την πίεση γιατί αυτό θα οδηγούσε σε βέβαιο θάνατο κι έτσι άνοιξε σιγααααα σιγά την πόρτα του δωματίου. Όλα ήταν υπέρ της απόψε, όσο μπορούσε να θυμηθεί αυτήν την πόρτα, πάντα μα πάντα έτριζε όταν την παρενοχλούσαν. Την έκλεισε πίσω της… και πάλι αθόρυβα. Ουφ, φθηνά τη γλίτωσε. Πήρε μια βαθιά ανάσα και η καρδιά της άρχισε ξανά να λειτουργεί υπό φυσιολογικούς ρυθμούς, ώσπου πήρε την απόφαση να ανάψει το φως και
Ααα! Βοήθεια, ένα πτώμα! Μαμά, μαμά ένα πτώμα! και βγήκε από το δωμάτιο κοπανώντας την πόρτα, η οποία ούτε αυτή τη φορά έτριξε. Έλεος, θα σκεφτόταν αν δεν ήταν τόσο σοκαρισμένη από το φρικιαστικό θέαμα.
- Τί έγινε παιδί μου; ρώτησε η μητέρα της, που μάλλον έφερνε πιο πολύ στο Ρόκι Μπαλμπόα μετά από αγώνα από το πρήξιμο.
- Ε… ε… ένα πτώμα μαμά, στο δωμάτιο. Έκανε απελπισμένη.
Άνοιξε την πόρτα τρομαγμένη μεταξύ ύπνου και ξύπνιου…
- Τι λες παιδάκι μου; Δεν υπάρχει τίποτα εδώ μέσα! Τρελάθηκες;
- Εκεί μαμά, στη γωνία!
Κοίταξε ξανά και έτοιμη να της αστράψει μια σφαλιάρα που θα ήταν όλη δική της για την τρομάρα που της σέρβιρε καυτή καυτή μέσα στο βράδυ της είπε:
- Πλάκα μου κάνεις, έτσι; Δεν πιστεύω να μιλάς για την κατσαρίδα;
- Εεεεε…
- Και για να ‘χουμε καλό ερώτημα τι ώρα είναι αυτή δεσποινίς μου; Ε;

Στο κέντρο της πόλης

Τα φώτα μιας πόλης είναι και αυτά που την κάνουν να μοιάζει φιλόξενη ή όχι και η δική μας πόλη δε φημίζεται ιδιαίτερα για αυτό. Το χθεσινό βράδυ πολύ ζεστό και ήσυχο προσέφερε κάτι ξεχωριστό σε όσους βρίσκονταν σε έναν χώρο σαν και αυτό στο κέντρο της Αθήνας. Η καλή παρέα και η μουσική αποτέλεσαν την ιδανικότερη συντροφιά για όλους. Πολλοί άνθρωποι, συγκεντρωμένοι σε ένα χώρο, τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους... όλοι χαλαροί και ανεξαρτητοποιημένοι από ότι μέχρι το περασμένο πρωινό τους απασχολούσε. Μακάρι να μην περίμεναν μόνο κάτι τέτοιες καλοκαιρινές ευκαιρίες για να το κάνουν.

Άλλοι ρυθμοί για όλους, με τον ενθουσιασμό να αποτελεί το κυρίαρχο συναίσθημα.

Ηθοποιοί της καθημερινότητας

Σιχαίνομαι τους ρόλους στην καθημερινότητά μου. Κάποιοι άλλοι όμως όχι. Ο προϊστάμενός μου όχι, μια παλιά φίλη όχι, μια μακρινή θεία όχι, ένας καθηγητής στη σχολή όχι. Το να παίζεις τον εαυτό σου είναι για κάποιους δύσκολο και ασύμφορο μιας και η ιστορία μας έχει διδάξει ότι αρκετοί από αυτούς που έχουν κατακτήσει την κορυφή δεν το έχουν κάνει έχοντας πλάι τους την εντιμότητά τους.
Ο δικός μου ρόλος εκείνο το βράδυ ήταν να βρω το δολοφόνο και μαζί με το συνέταιρό μου να εξιχνιάσω το έγκλημα. Το διασκεδάσαμε κι οι δύο πάρα πολύ και παρασύραμε και άλλους στο παιχνίδι μας. Ήμουν χαρούμενη, το ίδιο και κάθε φορά που αποφασίζω να δώσω μορφή σε κάτι και να υποδυθώ έναν άλλο χαρακτήρα για λίγο.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ζώντας τα όνειρά μας, υποδυόμενοι τους κάθε φορά ήρωες του μυαλού μας, είμαστε αληθινοί στην καθημερινότητά μας. Είναι μέρος του παιχνιδιού… κάποιο λόγο θα έχουν τα παιδιά που το λατρεύουν.
Εκείνο το βράδυ ενώ βρισκόμασταν στο τρένο ντυμένοι σαν μυστικοί πράκτορες της δεκαετίας του ’70, κουβαλώντας μαζί μας μια απίστευτη βαλίτσα με διάφορα σύνεργα όπως πλαστικά όπλα, ορισμένοι μας κοιτούσαν απορημένοι, κάποιοι γελούσαν και άλλοι μας κορόιδευαν ενώ αρκετοί από αυτούς φορούν το πιο γελοίο κοστούμι τους κάθε μέρα.

Αυτή τη φωτογραφία δεν την έχω τραβήξει εγώ, οπότε οφείλω ένα ευχαριστώ τόσο στο φωτογράφο, όσο και στον συνέταιρο αλλά και σε όλη την παρέα.

Πνιγμένος από οργή

Καθόταν στο δωμάτιό του και έπαιζε Play Station. Ξαφνικά ένας περίεργος θόρυβος ακούστηκε απ' έξω. Δεν έδωσε σημασία. Σε μια συνοικία σαν κι αυτή οι φασαρίες αποτελούσαν σύνηθες φαινόμενο. Σε λίγο άκουσε κραυγές. Πριν προλάβει να σταματήσει το παιχνίδι και να σηκωθεί άκουσε την εξώθυρα του σπιτιού του να τρίζει. Βγήκε κι αυτός από πίσω της και στάθηκε στο κατώφλι. Μπουλούκι κόσμου στεκόταν στη μέση του δρόμου. Σιωπή... η φωνή μόνο μιας γυναίκας ακουγόταν, κάτι σαν μοιρολόγι. Οι υπόλοιποι άφωνοι, με μια έκφραση έκπληξης στα πρόσωπά τους. Προχώρησε λίγο προς το μέρος τους. Αυτή η φωνή όμως μοιάζει γνώριμη... αυτή η φωνή ήταν της μάνας του. Ήταν τόσο αλλοιωμένη που με δυσκολία την κατάλαβε. Πλησίασε ένα βήμα ακόμα, βήμα αργό, τρομαγμένο, αδυνατούσε ο νους του να πάει οπουδήποτε. Μια λίμνη αίματος, ένας άντρας, ο πατέρας του... πνιγμένος όχι μόνο από τα χρέη πια αλλά και από την οργή του ίδιου του του γιου για την τόση του δειλία.

Η σκιά μου κι εγώ

Στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό συνάντησα τη σκιά μου… ξαφνικά χάρηκα που είδα αυτήν τη γνώριμη φυσιογνωμία μέσα στην πλήξη μου! Άρχισα να την ακολουθώ κι αυτή με τη σειρά της να ψηλώνει, μετά να κονταίνει, μετά να χοντραίνει και να αδυνατίζει… λες και με κορόιδευε! Μετά έγινε βιαστική, για μια στιγμή μου φαίνεται πως έτρεχα να την προλάβω. Την άφησα να προχωράει μόνη της. Βαρέθηκα να τρέχω, όλη μέρα τρέχω. Απογοητεύτηκα όταν με άφησε πίσω της, μαζί της χάθηκε και η παιχνιδιάρικη διάθεσή μου. Αργότερα διάβασα για λίγο στο κρεβάτι, αποκοιμήθηκα με το πατζούρι ανοιχτό και το φως αναμμένο. Άνοιξα τα μάτια μου και στην αγκαλιά μου είχα ακόμη το βιβλίο. Ωχ, τι είναι αυτό στον τοίχο;

Παράσταση για έναν

Ένιωσα την ανάγκη να είμαι το κέντρο του κόσμου για μια ημέρα. Να με ακούσουν όλοι όπως κάνω κι εγώ. Να είναι εκεί για μένα εκατό τοις εκατό και να είναι μόνο για το εδώ και το τώρα. Χωρίς εγωισμούς και χωρίς να προσπαθούν να βρουν κοινά μεταξύ αυτών που λέω και των δικών τους εμπειριών. Ήθελα απλά να μιλώ, να μιλώ αδιάκοπα... δίχως συμπρωταγωνιστή στο προσωπικό μου παραλήρημα. Να έχω τον πρωταγωνιστικό ρόλο, τον συμπρωταγωνιστικό, να παίζω τον κομπάρσο. Όλα εγώ, μονάχα για μια μέρα...

Το δέσιμο

Λένε πως ο τόπος που γεννήθηκες είναι και αυτός που σε κερδίζει, αυτός που κρατά την καρδιά σου δέσμιά του και αυτός στον οποίο μια μέρα θα αποφασίσεις να επιστρέψεις.
Εσύ δε γεννήθηκες εκεί, από εκεί όμως κατάγεσαι και πήγαινες από μικρός τις γιορτές, σε γάμους, κηδείες, βαφτίσια, τα καλοκαίρια έπαιζες σκούπα-χόκεϋ με τα ξαδέρφια σου. Δεν ξεχώριζες ευχάριστο ή δυσάρεστο ακόμη τότε, απλά ακολουθούσες. Ποτέ όμως δε σκέφτηκες πως η αμυγδαλιά θα είναι το αγαπημένο σου δέντρο, ούτε βέβαια ότι η ελιά θα είναι για σένα ο ωραιότερος καρπός. Δεν πήγαινε το μυαλό σου πως ο λεβέντης παππούς του Νικόλα και του Χρήστου που κάποτε σου έφερνε ένα πιάτο κατσικίσιο ψωμοτύρι που καταβρόχθιζες στο λεπτό, θα είναι τώρα ένα γεροντάκι διπλωμένο στα δύο που σου ραγίζει την καρδιά να το βλέπεις. Δε φανταζόσουν ποτέ ότι η γιαγιά σου δε θα έχει πια το κουράγιο να μαζέψει τα χόρτα στο περιβόλι, ούτε ότι το κοτέτσι θα είναι κάποτε άδειο γιατί ακόμη και ο κόκορας γέρασε.
Ήρθες περπατώντας από την Άγια Λιόσα το μεσημέρι για να σκεφτείς και να χαζέψεις την ανοιξιάτικη φύση και τον περίφημο καταρράκτη που πάντοτε θαύμαζες. Την τελευταία φορά που το έκανες ήσουν γύρω στα δέκα και το έκανες γιατί ήθελες παγωτό από το μοναδικό καφενείο που ήταν εκεί πάνω. Αυτή τη φορά δε σε ένοιαζε που θα έπρεπε να αρχίσεις και πάλι τα χάπια για την αλλεργία γιατί οι ανθισμένες αμυγδαλιές και τα ζουμπούλια σου κρατούσαν συντροφιά, όπως και τα χαρτομάντιλα σου.
Ένιωθες χαρούμενος γιατί ήσουν στον τόπο σου.